Alienòr d’Aquitània foguèt probablament la femna mai poderosa de l’Edat Mejana europèa. Primièrament reina consòrta de França, après d’Anglatèrra. Nasquèt a Peitieus l’an 1122 dins del linhatge de l’Ostal de Peitau e amb quinze ans venguèt duquessa d’Aquitània e de Guiana e comtessa de la Gasconha, après la mòrt del sieu paire Guilhèm X e del sieu fraire Guilhèm Aigret.
Dins de la civilizacion occitana que naissiá, Alienòr recebèt una educacion completa e possedissiá de coneissenças d’aritmetica, astronomia, istòria, musica, latin e literatura. En una societat medievala ont las femnas estudiavan pas, Alienòr èra l’excepcion. Mas a Occitània en aquela epòca i aguèron d’autras femnas en las siás meteissas circonstàncias.
Los fèus d’Alienòr representavan un quatren de tot lo territòri del reialme de França. Aquela situacion convertissiá la duquessa e comtessa occitana en la candidata perfiècha per un matrimòni amb lo monarca francés.
Aliènòr d’Aquitània se maridèt amb lo futur rei de França Loís VII a Bordèu l’an 1137, quand la duquessa aviá solament quinze ans. Lo sieu caractèr coma femna qu’aviá recebut d’educacion e que voliá pas venir solament la femna del monarca e maire dels sieus filhs, provoquèt una granda tension a la Cort. Sant Bernat de Claravals o l’abat Suger foguèron qualqu’uns dels sieus detractors, mas Alienòr defendiá lo protagonisme de las femnas a la Cort.
Lo rei e la reina partiguèron al Prèp Orient pendent la Segonda Crosada contra los musulmans. A Antiòquia, la relacion d’Alienòr amb lo sieu oncle Raimon de Peitieu, creèt una situacion de “gelosiá”. Malgrat l’intervencion del Papat, lo matrimòni patissiá una mesfisança evidenta, e foguèt anullat. Del sieu primièr marit Alienòr aguèt doas filhas, Maria e Adelaida.
Lo sieu segond marit foguèt lo rei Enric II d’Anglatèrra. Amb el se maridèt a Peitieu l’an 1152 e los sieus fèus foguèron integrats en lo nomenat “empèri angevin”, lo reialme d’Anglatèrra e los territòris occitans d’Alienòr. Aquela integracion foguèt l’embrion de las reclamacions de la corona anglesa que provoquèron la Guèrra dels Cent ans dempuèi lo sègle XIV entre França e Anglatèrra.
La siá relacion amb lo sieu segond marit foguèt malaisida per l’existéncia de damas “amigas” del monarca. Alienòr incitèt als sieus filhs a la rebelion contra Enric II l’an 1173. Fin finala lo monarca empresonèt la siá femna fins l’an 1189 (quand el moriguèt). D’aquel matrimòni nasquèron uèch filhs.
La preséncia d’Alienòr a la cort anglesa provoquèt l’arribada de la cultura trobadoresca e de la lenga occitana a Anglatèrra. La meteissa reina foguèt mecena de divèrses trobadors.
L’AASOC TOTJORN AMB LA SAPIÉNCIA !!!
L’AASOC TOTJORN AMB L’OCCITAN !!!
