Aquel canal es probablament la mai importanta òbra d’engenhariá de las tèrras occitanas. Jónher la mar Mediterranèa amb l’ocean Atlantic. Tota una òbra de grandas dimensions qu’avián ja soniada los romans, mas que foguèt una realitat pendent lo sègle XVII. Vertadièrament lo Canal del Miègjorn jonh Tolosa amb la mar Mediterranèa, concrètament la vila de Seta, mas amb lo ligam amb lo Canal de las doas Mars, que jonh Burdèus e Tolosa, en utilizant la Garona, lo sòmi ven una realitat.
Pendent lo reinatge de Loís XIV de França, un monarca fòrça aficionat a las grandas òbras arquitectonicas coma mòstra de l’esplendor del sieu govèrn, foguèt “bastit” lo canal. Al començament recebèt lo nom de “Canal reial del Languedòc”, nom que mantenguèt fins a la Revolucion Francesa a fins del sègle XVIII, quand recebèt la siá denominacion actuala.
La tòca principala èra la connexion de las províncias meridionalas del reialme e potenciar los escambis comercials. Ongan, lo Canal es utilizat sustot per las activitats ludicas e toristicas. Dempuèi l’an 1996 es Patrimòni de l’Umanitat.
Pèire Pau Riquet (Besièrs 1609 – Tolosa 1680) foguèt lo “constructor” del Canal. La siá familha s’aviá consacrat al comèrci e lo sieu paire estudièt unes decènnis abans lo projècte, mas pensava qu’èra impossible per las desnivelacions dels territòris que deviá traversar. Fin finala lo filh, Pèire Pau, presentèt lo projècte l’an 1662 al ministre de Finanças Jean Baptiste Colbert e foguèt acceptat.
Riquet invertiguèt en lo bastiment del Canal dos milions de liuras (lo còst total del bastiment foguèt de quinze milions); una pròva de la confidança que li inspirava lo projècte. E refusèt totes los comentaris contraris qu’asseguravan que lo Canal èra una utopia impossibla. Pendent lo bastiment, deguèt superar una granda quantitat de problèmas sustot per las mencionadas desnivelacions en qualques terrens.
Riquet poguèt pas veire acabat lo projècte. Après la siá mòrt, los sieus meteisses filhs contunhèron l’òbra coma aumenatge al sieu paire. La familha Riquet recebèt pas un benefici important; vertadièrament foguèt una roïna per eles, mas lo nom de Pèire Pau demorèt coma un dels noms mai importants de l’istòria de l’engenhariá.
Lo Canal del Miègjorn, lo canal navigable mai ancian d’Euròpa. En lo sieu trajècte de dos cents quaranta quilomètres, travèrsa seissanta tres esclusas e cent trenta tres ponts, amb una prigondor mejana de dos mètres, e amb lo ponch central dins la comarca del Lauragués.
Lo cost total de l’òbra foguèron unes quinze milions de liuras de l’epòca pagadas en un 40% per la Corona francesa, l’autre 40% per las institucions provincialas e un autre 20% pel meteis Pèire Pau Riquet. L’unic actual proprietari es l’Estat francès.
L’AASOC TOTJORN AMB LA SAPIÉNCIA !!!
L’AASOC TOTJORN AMB L’OCCITAN !!!
